Działacz gospodarczy i społeczny w zaborze pruskim, organizator spółdzielczości kredytowej i rolniczej. Umocnił system polskich banków ludowych. Działał na terenie Wielkopolski, Śląska, Pomorza, Warmii i Mazur. Czołowa postać „najdłuższej wojny nowoczesnej Europy”, okresu walki z zaborcą o zachowanie polskości.
Piotr Wawrzyniak urodził się 30 stycznia 1849 r. w Wyrzece koło Śremu. Jako najstarszy z synów Franciszka Wawrzyniaka i Cecylii z domu Łapińskiej został poświęcony do stanu duchownego. W 1858 r. rozpoczął naukę w śremskim gimnazjum, które ukończył w roku 1867. Po ukończeniu seminarium duchownego w 1872 r. otrzymał święcenia kapłańskie. W latach 1872 – 1898 był wikariuszem w parafii farnej w Śremie. W roku 1896 otrzymał tytuł szambelana papieskiego, rok później został prałatem. W 1898 roku przeniesiono go do Mogilna, gdzie był przez 12 lat proboszczem parafii p.w. św. Jakuba.
Pracując w Śremie ożywił życie społeczne i gospodarcze. Założył bądź uaktywnił działalność wielu instytucji gospodarczych, stowarzyszeń, związków, szkół. Był prezesem Towarzystwa Przemysłowego. Zaktywizował Bank Ludowy, był kolejno wiceprezesem rady nadzorczej i kasjerem, a następnie – dyrektorem Zarządu Banku. W 1877 r. ks. Piotr Wawrzyniak objął funkcję patrona Rady Towarzystw Przemysłowych, a od 1891 r. był patronem Związku Spółek Zarobkowych. Umacniał polski system bankowy w zaborze pruskim oparty na spółdzielniach kredytowych zrzeszających przedstawicieli ziemiaństwa, mieszczan i chłopów. Był twórcą szkoły wieczorowej dla rzemieślników i Szkoły Gospodarstwa Kobiecego i Pracy Domowej dla dziewcząt polskich. Założył Towarzystwo Śpiewu Kościelnego, przekształcone później w Koło Śpiewackie Polskie. W 1876 roku uruchomił w Śremie Czytelnię Ludową. Był prezesem „Towarzystwa ku upiększaniu miasta”. Kierował śremskim Kółkiem Rolniczym. Działał w Towarzystwie Czeladzi Katolickiej, był honorowym członkiem „Sokoła”.
W latach 1894 – 1898 był posłem do parlamentu pruskiego z powiatów: śremskiego, średzkiego i wrzesińskiego. W Berlinie założył spółkę oszczędnościowo – pożyczkową i pismo „Dziennik Berliński”.
Będąc proboszczem mogileńskim ks. Piotr Wawrzyniak w dalszym ciągu prowadził aktywną działalność gospodarczą, społeczną i kulturalną; zakładał spółki, banki, kółka rolnicze, czytelnie ludowe. Publikował, był autorem poradnika „Wskazówki dla członków Rady Nadzorczej w Spółkach”. W Poznaniu kierował spółką „Drukarnia i Księgarnia p.w. Św. Wojciecha”. Wydawał dwutygodnik „Ruch Chrześcijańsko – Społeczny” i „Biblioteczkę Społeczną”. W 1907 roku założył Związek Kapłanów „Unitas” oraz „Księżówkę” – Dom Zdrowia dla Kapłanów Katolickich w Zakopanem.
Nieprzerwanie utrzymywał kontakt ze Śremem i działającymi tu organizacjami. Kierowane przez niego spółki i banki ludowe opanowały ogromną część polskiego życia gospodarczego w całym zaborze pruskim.
Ks. Piotr Wawrzyniak zmarł w nocy z 9 na 10 listopada 1910 roku w Poznaniu. Pochowany został na cmentarzu w Mogilnie. W 1913 roku zwłoki przeniesiono do mauzoleum zbudowanego na jego cześć. W oczach rodaków był Królem Czynu, Niemcy nazwali go Niekoronowanym Królem Polaków.